Wiklinowe serca

Ostatnio na warsztatach z okazji Dnia Matki dzieci robiły serca z wikliny papierowej. Dość szybko uporały się z tym wydawałoby się trudnym wyzwaniem. Ja też zrobiłam kilka w domu dla znajomych i zastanawiam się czy ozdabiać je czymś więcej niż wstążeczką  czy zostawić je tak jak na zdjęciach. Takie taż są ładne.

Pogoda dzisiaj nas nie rozpieszcza :( Odczuwam nieodpartą chęć picia kawy niemalże jednej za drugą z powodu nadmiernej senności.  Czytam fajną i lekką książkę pt" Droga do Różan" i sama mam ochotę przenieść się tam, w to piękne i cudowne miejsce. W tych wszystkich dworkach jest coś magicznego,  zdaje się że rzeczywiście mają duszę.  Idę dokończyć kolejną filiżankę kawy i pomarzyć o ciepłym dniu...

Dzień Mamy:)

Dzisiaj jest cudowny dzień - Dzień Mamy. Moje dzieci od kilku dni przygotowywały dla mnie różne niespodzianki. Ja też zrobilam coś dla mojej kochanej i najwspanialszej na świecie MAMY.
Oto mój prezent na rozmaitości (dodam że robiłam po raz pierwszy):)

I kartka:)

Wszystkim Mamusiom  życzę dużo zdrowia i spełnienia marzeń...

Sposób na nudę:)

W czasie deszczu jak wiadomo dzieci się nudzą. Moje nie zawsze:) Tym razem robiliśmy a raczej wyklejaliśmy motylki. Najwięcej pracy było przy oklejaniu motyli bibułą.A oto efekty naszej pracy:)

Niebo istnieje. Naprawdę!

Tą książkę chciałam przeczytać już dawno, ale wiadomo jak to jest, zawsze coś pilniejszego do kupienia.
Pewnego dnia, pewna kochana i cudowna osoba pożyczyła mi ją. Czułam się jak dziecko, które dostaje swoją wymarzoną zabawkę. Książkę przeczytałam w niespełna 3 godziny. Jest dokładnie taka jak myślałam i nie zawiodłam się.
      Izuś dziękuję :)

Po długiej przerwie z powodów technicznych udało mi się znowu tu zajrzeć. Ostatnio miałam trochę czasu na różne przemyślenia związane z moim życiem. Spotkałam na swojej drodze wiele osób, kochanych, życzliwych po prostu wspaniałych. Na ogół jestem osobą zamkniętą w sobie i za każdym razem toczę ze sobą walkę, kiedy mam wyjść ze swojej "skorupki". Jak to w życiu bywa, są lepsze i gorsze dni. Do tej pory myślałam, że jestem sama w tym co mnie spotyka. Teraz wiem, że są osoby, które są gotowe nie tylko mnie wysłuchać, ale też i służyć wsparciem. Jedna bardzo serdeczna osoba pożyczyła mi niesamowitą książkę pt. "Moc uwielbienia". Książka trafiła do mnie w chwili, gdy zastanawiałam się nad pewnymi zdarzeniami, które ostatnio miały miejsce, a z których nie umiałam się cieszyć. Chyba nikt nie umie cieszyć się z przykrych doświadczeń. Książka ta mówi m.in, o tym że należy dziękować Bogu za wszystko co nas spotyka, zarówno to dobre, za które łatwo być wdzięcznym, jak i za to co złe. To tak w ogromnym skrócie. Autor pisze w prosty sposób o zaufaniu, dziękczynieniu Bogu. Niestety nie jest to łatwe, ale możliwe sądząc po opisie różnych czasem bardzo ciężkich przypadków. Każdy podjęty temat jest potwierdzony cytatem z Pisma Świętego. Dzięki temu łatwiej jest zrozumieć przesłanie Boga do ludzi, jego oczekiwania i ogrom jego miłości. Książka daje wiele do myślenia. Nie można odłożyć jej na półkę i powiedzieć nic mnie to nie obchodzi, mnie to nie dotyczy. Polecam ją każdemu, kto chce poznać Boga od innej strony, jako tego, który ma dla każdego doskonały plan.

Święty Jan Paweł II - patron rodzin


Dziś jest szczególny i historyczny dzień, wszyscy tak mówią. Dla mnie też jest szczególny, ale w negatywnym sensie. Dzisiaj straciłam pracę, co prawda dorywczą, ale zawsze coś. Przy dwójce dzieci każdy grosz jest na wagę złota. Wczoraj na spotkaniu ze znajomymi rozmawialiśmy o celu człowieka i o drodze jaką przygotowuje mu Bóg. Zastanawiam się czy to co spotkało mnie dzisiaj ma jakiś ukryty sens. Wypowiedzenie przyjęłam na klatę z godnością, potem rozkleiłam się zupełnie bo znowu ktoś okazał się ważniejszy i znowu coś mi nie wyszło. Najbardziej zawiedzione są dzieci, bo nie tak miało być. Zawierzyłam to wszystko Bogu. Może jedno ma się skończyć, aby mogło zacząć się coś nowego? Sama nie wiem. Najbardziej boli mnie to, że zawsze starałam się być lojalna, zrezygnowałam z szansy na etat bo obiecałam że podejmę się tej pracy. Życie czasem  jest okrutne...


Kochany Jan Paweł II. Takiego go pamiętam i taki pozostał mi bliski.  Taki kochany, ciepły dziadziuś. Kiedy umarł czułam się tak jakbym straciła kogoś z rodziny. Przez pierwsze dni trudno mi było powstrzymać łzy na samo jego wspomnienie w telewizji. Dzisiaj cała moja rodzina śledziła w telewizji mszę kanonizacyjną. Wspaniałe chwile!

Tylko tyle mogę teraz powiedzieć:" Jezu ufam Tobie..."

Moje ulubione:)  ŚWIĘTY - taki bliski, zwyczajny i realny.

Lepszego patrona rodzin nie można sobie wymarzyć...

Candy u Kotbury